Бул кара чачтуу, бою узун (эки метрге жакын), сакал коё берген эркек эле. Кара спорттук шым, мен эсимде калтырбаган жазуусу бар кара футболка.

Ал учакта мага жанаша орунда отурган. Өтмөктүн аркы жагындагы досуна телефонун көрсөткөндө, анын колу мурдума тие жаздады. Бул мени кыжырданткан жок. Буга же жакында башымдан өткөн окуялардан чарчаганым, же анын спортчудай денеси себеп болгондур. Менден бийик булчуңдуу адамдар мага жөн эле алптардай көрүнөт, жана мен аларга эч кандай урматсыздык көрсөтпөөгө автоматтык түрдө аракет кылам.

Өткөн жылдын окуялары мени тынымсыз чыңалууда кармап турат, мен чарчадым. Аныктык керек жерде өтө көп белгисиздик, күч керек жерде өтө көп алсыздык. Мен ордума отуруп, эмне үчүн экенин өзүм да билбей, аңкоо проза жазган авторду окуй баштадым. Ал мага жардам бермек эмес, тескерисинче абалды ого бетер начарлатмак. Бирок көңүлүң чөккөндө кайгылуу ырларды угасың да.

Учак көтөрүлүп жатканда мен бул эркектин да окуп жатканын байкадым. Өзүңүз түшүнгөндөй, менин адеп-ахлактык баалуулуктарымдын деңгээли анчалык жогору эмес, ошондуктан мен анын ийининин үстүнөн телефонуна көз салдым. Анда анын эне тилиндеги абзацтар, алардын ортосунда — араб тилиндеги абзацтар бар экен.

«Куран», — деп ойлодум мен.

Ал окучу, анан көзүн жумуп, үнсүз бир нерселерди айтчу. Анан көзүн ачып, кайра окучу. Кийин түшүнөм: кыязы, ал учак менен учканга коркот, ошентип биздин учактын кулабай калуу ыктымалдыгын жогорулатып жатат. Анткени биз бийиктикке көтөрүлүп, курска түшкөндө, ал уктап калды.

Жалпысынан, бортпроводниктер колума меню берип, мен анын ичинен сыраны көргөнгө чейин аны менен эч кандай көйгөйүм болгон жок. Адегенде ичимде план, анан күмөндөр жетилди.

Куран окуп жаткан адамдын жанында сыра ичсе болобу?

Биринчи оюм: тоскоол болбойт бекенмин деп андан сурап коюш керекпи?

Экинчиси: бул ашыкча эмеспи? Эмне үчүн мен сурашым керек, анткени мен, негизи, анын эмне окуп жатканын билбейм да.

Үчүнчүсү: билген күндө да, мынтип алдын ала суроо өтө эле жакшы болуп кетпейби?

Билесизби, кээде жакшы болуу тажатып жиберет, ошондуктан мен андан сураган жокмун жана сыра сатып алдым.

Мен мусулман, бирок светтик мамлекеттин үстүнөн учуп бараттым. Авиакомпаниянын башкы кеңсеси да ушул эле өлкөдө жайгашкан. Ал өзү эле мага сыра сатып алууну сунуштады.

Мен банканы кармап, аны ачууга даярданып жаттым, бирок шашкан жокмун. Ал банкага, анан мага карады да, мындай деди:

— Бир тууганым, азырынча ичпей тура аласыңбы, суранам.

Мен өзүмдү кыраакылыгым үчүн мактадым! Демек, суроо керек экен. Демек, бул тууралуу бекеринен ойлогон эмесмин.

Мен дароо эле бул учакта сыра ичпейм деп чечтим. Ооба, албетте, башымда көптөгөн каршы суроолор, дилеммалар жана башкалар пайда болду. Бирок бул ушунчалык жөнөкөй — кичинекей изилдөө жүргүзүү үчүн сыра ичпей коюу. Жана ал башталды.

— Эмне үчүн? — мен ага атайылап түшүнбөгөндөй карадым.

Жообуна — андан кем эмес түшүнбөгөн көз караш.

— Анткени мына, — деди ал жана мага телефонунун экранын көрсөттү.

Мен андан билим алгым келген, бирок бир гана ишарат алдым. Анын дүйнөнү кандай көрөрүн түшүнгүм келди, бирок азырынча ийгиликсиз.

— Бул эмне? — деп мага жардам керек экенин ишара кылдым.

Ал тиркемелердин тизмесинде «Куран» деп жазылганын көрүшүм үчүн тиркемени гана сүрүп жиберди.

— Бул Куранбы?

Ал байкалбай гана башын ийкейт. Балким, бул сөздү айтууга болбойттур? Эмне үчүн аны айтууга болбойт? Эмне үчүн текстти көрсөтүүгө болот? Менде ушунчалык көп суроолор бар... Бирок мен эч нерсе биле албасымды түшүндүм, анткени бул адамдын кейпиндеги улуу сырдын алдында турдум.

— Сиз «азырынча» дедиңиз. Анда сыраны качан ичсе болот? — деп бир нерсе болсо да билип алууга аракет кылдым.

— Барчу жерибизге конгондо.

Мындан ары эч нерсе биле албасымды түшүндүм.

— Макул, сыра ичпейм.

— Рахмат. Менин атым Мехмет, — деп колун сунат.

— Алёша. Таанышканыма кубанычтамын.

Учуунун калган бөлүгүндө мен окуй да, көрө да, уга да албайм. Адамдардын сезимдери жөнүндө гана ойлоном: ишенгендердин жана ишенбегендердин.