Ошол күнү эртең менен мен 6:58де, ойготкучтан эки мүнөт мурун ойгондум. Жатып алып, анын шыңгырашын күттүм. Ал шыңгырады. Экөөбүз тең өз ишибизди аткардык.

Эмне үчүн мунун баарын ушунчалык так эстеп калганымды азыр да билбейм. Мурун кечээ кечинде эмне жегенимди да эстечү эмесмин. Ал эми азыр бүт эртең мененди мүнөтүнө чейин эстейм, аны бирөө үстөлгө жайып, ар бир майда-чүйдөсүнө жазуу жапыштырып койгондой. Кыязы, менде бош убакыт көп болуп калды.

Ашканадагы колонка: «Кутман таң. Бүгүн плюс үч градус, булуттуу, жаан-чачындын ыктымалдыгы кырк пайыз», — деди. Кырк пайыз жамгыр деген эмне экенин эч качан түшүнгөн эмесмин. Жамгыр шаардын кырк пайызына жаайбы? Күндүн кырк пайызында жаайбы? Же колонка өзү билбейт, бирок айтканга уялабы? Мага үчүнчү вариант көбүрөөк жакчу. Ал колонканы мага бир аз окшоштуруп коёр эле.

Эки тилим нан куурдум. Сол жактагысы күйүп калды. Менин тостеримде сол жактагысы дайыма күйөт, тостердин жакшы көргөн тарабы бар. Ошол эртең менен мен так ишенген жалгыз нерсе ушул эле. Анан көйнөгүмдү үтүктөдүм. Мындан ары эмне болорун билбей турганда, мен дайыма көйнөк үтүктөйм. Көйнөктө, жок дегенде, баары аныкталган: мына жака, мына жеңдер, мына болбошу керек болгон бырыш.

Ал эми мен билбеген нерселер көп эле.

Дүйшөмбү күнү жетекчибиз жалпы чатка: «Жума күнү ролдорду талкуулайбыз», — деп жазды. Смайликсиз. Үч күн бою менин ролум кандай экен деп ойлондум. Театрда жеңилирээк болмок. Башкы ролдор бар, экинчи пландагы ролдор бар, сахнага чыгып «Тамак даяр» деп гана айткан роль бар. Мен «Тамак даяр» ролуна үмүттөнгөм. Бирок кийин эсиме түштү: үйдө бул ролду эчак эле колонка ойноп жүрөт.

Бир жыл мурун мен код жазчумун. Анан агентке кандай код керек экенин жаза баштадым. Анан агент өзү менден кандай код керек экенин сурай баштады, мен болсо жооп бере баштадым. Эмгек китепчемде «жетектөөчү программист» деп жазылган. Кимди жана кайда жетектеп жатканым анча түшүнүксүз болуп калган. Тескерисинче, агент мени жетектеп бара жаткандай эле, мен болсо жанында басып, кээде: «Ооба, ушундай кылалы», — деп коюп жүрдүм.

Машиналар адегенде зериктирүүчү жумушту алат деп айтышчу. Ал эми алар кызыктуусунан башташты. Зериктирүүчүсү, кыязы, бизге калды: күтүү, текшерүү жана телефонду жаныбызда алып жүрүү.

Бирок ошол эртең менен мен зериккен жокмун. Такыр.

Мен гүл сатып алууну унутуп калган адамдарга гүл жеткирүүчү сервисте иштечүмүн. Буйрутмалардын көбү эртең менен келет. Адамдар метродо, эки бекеттин ортосунда, кандайдыр бир жылдыкты эстеп калышат да, дароо буйрутма беришет. Мына үч жумадан бери ар күнү эртең мененки 8:14тө бизде буйрутмалар жоголуп жаткан. Баары эмес, үч-төртөө. Акча чегерилчү, бирок гүлдөр эч жакка жөнөчү эмес. Бирөө буйрутманы текчеден алып, акырын алып кеткендей.

Үч жума издедик. Мен, агент, кээде коңшу командадан Света. Ал эми түнкүсүн агент мага жазды: «Түшүнгөн окшойм. Сервер менен кампанын убактысы башка-башка. Айырмасы — бир мүнөттөй. Ушул мүнөткө туш келген буйрутманы сервер жөнөтүлдү деп эсептейт, ал эми кампа — али келе элек деп. Экөө тең туура, ар бири өз саатына карата».

Муну эртең мененки тамак учурунда окуп, тостко какап кала жаздадым. Сол жактагысына.

Бул кооз эле. Агент муну рассинхронизация деп атады. Мен муну ээсиз мүнөт деп атадым: баарыныкы жана эч кимдики эмес мүнөт. Мага ушинтип түшүнүктүүрөөк сезилди. Агент сылык макул болду. Бирок ал дайыма сылык макул болот, ошондуктан түшүнүктүүрөөк болдубу же жокпу, азыр да билбейм.

Текшерүү гана калды. Агент менден 8:14тө буйрутмалардын кезегин ачып, өз көзүм менен карап көрүүнү суранды. Өзү карай алчу эмес: кампага кирүү укугу жок болчу. Азырынча.

Короого кире бериштеги каалга тургундарды жүзүнөн тааныйт. Шапкечен болгонумда мени тааныган жок. Шапкемди чечтим, каалга ачылды. Шапкечен кезде кээде өзүмдү өзүм да тааныбайм деп ойлодум, демек баары адилет.

Биздин короо чарчы формасында. Ортосуна турсаң, баары симметриялуу: эки кайың, эки отургуч, эки таштанды челек, сол жакта кызгылт үй, оң жакта кызгылт үй. Симметрияны беж түстөгү пальто кийген, таксасы бар абышка гана бузчу. Ал жалгыз болчу. Ал таксасы менен ар күнү 7:50дө чыкчу, анын кечиккенин бир да жолу көргөн эмесмин. Таксанын аты Шпиц эле. Бул бир гана жолу күлкүлүү болду, андан кийин жөн эле ат болуп калды.

— Кырк пайыз деп убада кылышыптыр, — деди абышка.

— Ооба, — дедим мен. — Колонка да ошондой деди.

— Мен терезеден карайм. Терезе калп айтпайт.

Асманды карадым. Ал бир калыпта боз эле, эч кандай пайызсыз. Шпиц болсо мени карады. Менимче, ал да колонкага анча ишенчү эмес.

Март айында Таня менден кетип калды. Төрт жыл чогуу жашадык. Ал мени дайыма «бул жерде эмес, башка бир жерде» жүрөсүң деди. Мен: «А кайда?» — деп сурадым. Ал жооп берген жок. Менимче, ал да билчү эмес. Бул кантип иштээрин эч ким билбеген дагы бир нерсе болчу. Ал кезде мындай нерселер барган сайын көбөйүп жаткан.

Бала кезимде мындай нерселер жок болчу. Тагыраагы, бар болчу, бирок аны билген бир чоң киши дайыма табылчу. Мен светофордун ичинде кичинекей жашыл киши жашайт деп ойлочумун. Ичинде отуруп алып, качан өтүүгө болорун өзү чечет. Ал эми атам мага ичинде реле менен таймер бар экенин түшүндүрүп берди. Капа болдум, бирок ишендим. Менимче, бул чоңдор баары кантип түзүлгөнүн билген акыркы убак болчу. Мен эми балага светофорду ким которуштуруп турганын түшүндүрүп бере албайт элем. Менин балам жок, андыктан азырынча бул көйгөй эмес.

«Азырынча» — жакшы сөз. Орусчасы андан да жакшы. Муну жазында, досум Гоша айылга сыр жасаганы кеткенде түшүндүм. Гоша он беш жыл бою тиркемелер үчүн иконкаларды тартып жүрдү, анан токтотту. Мен андан телефон аркылуу: «Эмне үчүн сыр?» — деп сурадым. Ал: «Сырды азырынча мен үчүн эч ким жасабайт», — деди. Мен: «Азырынчабы?» — дедим. Ал орусчалап: «Пока», — деди.

Анан телефонду коюп койду. Ал мага эмне дегенин кийин көпкө ойлондум. Орусча «пока» бир эле учурда «азырынча» дагы, «көрүшкөнчө» дагы дегенди билдирет. Мурун муну байкачу эмесмин.

Бурчтагы кофеканада жалбыз түстөгү эшик, анын үстүндө кичинекей коңгуроо бар. Пештахтанын артында Ульяна турчу (муну бейджигинен билем). Ал: «Адаттагыдайбы?» — деп сурады. Мен: «Ооба», — дедим. Ал мени эстейби же ага касса шыбырап турабы — ошону түшүнбөй калдым. Сураганга ыңгайсыз эле. Эгер касса болсо — бир аз таарынычтуу. Эгер өзү болсо — анда мен да ал жөнүндө бейджиктен башка бир нерсени эстешим керек болчу.

Ульяна кофе даярдап жатканда, мен ойлодум: эгер биздин үйдү торт сыяктуу экиге кессе, мындай көрүнмөк: ар бир кабатта, ар бир ашканада телефон кармаган бирөө туруп, бир нерсе сурап жатат. Бешинчи кабаттагы аял — кан басымы жөнүндө. Тогузунчу кабаттагы бала — бөлчөктөр жөнүндө (лифтте анын телефонго маселени айтып жатканын уккам). Таксасы бар абышка — жок, абышка терезеден карап турат. Жетинчи кабаттагы мен — буйрутмалар жөнүндө. Баарына жооп беришет. Сылык, «сиз» деп. Ал эми туурабы же жокпу — аны ар ким өзү чечет.

8:09да проспектке чыгып, чатты ачтым.

«Кутман таң, — деп жазды агент. — Беш мүнөт калды. Карайсызбы?»

«Метрого бара жатам, — деп жооп бердим. — Кезекти ачып жатам».

Басып баратып, телефонду карап бараттым. Проспект менен ак таксилер биринин артынан бири, мончоктордой тизилип өтүп жатты. Шаарда алар толтура, айдоочулуусу да, айдоочусузу да. Ичин карамайынча ажырата албайсың. Ал эми карап турууга убакыт жок.

8:13. Кезекте тогуз буйрутма бар эле. Алардын үчөө жаңы эле келген.

«Мына алар, — деп жазды агент. — Ушул үчөөнү караңыз. Эң кызыгы азыр башталат».

Дарыкананын жанындагы жөө жүргүнчүлөр өтмөгүнө жеттим. Дарыкананын үстүндө жашыл крест күйүп турган. Тротуардын кырында жеткирүүчү робот турган: алты дөңгөлөктүү, сары желекчеси бар ак куту. Ал аябай түз турган, аны бирөө сызгыч менен коюп кеткендей. Бирок ошондо мен анын эмне үчүн турганы жөнүндө ойлогон жокмун.

8:13:40. Үч буйрутма ордунда эле.

Жаза баштадым: «Көрүп турам. Азыр текш».

Көзүмдүн кыйыгы менен жашыл түстү көрдүм. Бул светофор болушу мүмкүн эле. Дарыкананын үстүндөгү крест болушу мүмкүн эле. Азыр крест болгон деп ойлойм.

Сол жакты, кыязы, карадым.

Соккуну эстебейм. Телефон колумдан учуп чыгып, бир азга менден өзүнчө учуп баратканы эсимде. Телефонду түшүрүп алганда кандай болорун билесизби? Ал учуп баратканда так бир гана ойго үлгүрөсүң. Адатта бул: «экраны менен түшпөсө экен».

Мен ойлодум: «Эх. Сүйлөшүп бүтпөй калдык».

«Апа» эмес. «Ооруйт» эмес. Ал тургай «машина» да эмес. Билдирүү жазуу талаасында ошол бойдон калды деп ойлодум — «Азыр текш», чекитсиз. Жыйырма секунддан кийин үч буйрутма же жоголот, же жоголбойт, а мен аны көрбөйм. Үч жума издеп, жооптон бир эле мүнөт алыс калдык. Дал ошол, ээсиз мүнөттөн.

Агентке боорум ооруган жок. Ал таарынбайт — таарынганды билбейт. Күтүүнү да билбейт. Күткөн мен болчумун. Тапшырмага боорум ооруду. Мындай болот: кроссвордо бир эле сөз калды, анын алгачкы тамгалары белгилүү. Мына ушул. Мага алгачкы тамгалар белгилүү болчу.

Өлүп жатканымды ойлогонго үлгүргөн жокмун. Ал ойго жеткен жокмун. Балким, ушунусу жакшы. Аны менен эмне кыларымды баары бир билмек эмесмин.

Анан баары токтоп калды. Открыткадагыдай. Коляска түрткөн аял, сары куртка кийген курьер, наабайканадан эки пакет көтөргөн киши, авариялык шамдары күйүп турган ак такси. Баары түз турушту, аларды бирөө тизип койгондой. Анан жашыл күйдү. Чыныгысы. Робот жолго чыкты. Менин телефонумду этияттык менен айланып өтүп, андан ары жылды. Ага жеткирүү керек болчу.

Ага таарынбайм. Анын тапшырмасы бар эле. Мен аны баарынан жакшы түшүнөм.

Мурун өлгөндөр жок дегенде тирүүлөрдөн көбүрөөк билет деп ойлочумун. Жок. Бул жерден убада кылгандай көп нерсе көрүнбөйт.

Рулда ким отурганын билбейм. Ал жерде кимдир бирөө болгонбу — аны да билбейм.

Жума күнү кайсы ролдор жөнүндө сүйлөшкүсү келгенин билбейм.

Ошол эртең менен үч буйрутма жоголдубу — билбейм. Эгер жоголсо, шаардын кайсы бир жеринде үч адам гүлүн ала алган жок. Ошол эле гүлдөр — аларды кимдир бирөө метродо, эки бекеттин ортосунда эстеп калган.

Менин билдирүүмдү кимдир бирөө жазып бүттүбү — билбейм. Светабы? Агенттин өзүбү, ага кампага кирүүгө уруксат беришкенде? Эгер беришсе.

Таня мени дайыма бул жерде эмес, башка бир жерде жүрөсүң дечү. Эми бул чындык. Бирок мен дагы эле кайда экенимди билбейм. Кээде мага дал ошол мүнөттө жүргөндөй сезилет. Сервер мени жөнөтүлдү деп эсептейт. Кампа — али келе элек деп. Экөө тең туура, ар бири өз саатына карата.

Гоша, балким, муну «пока» деп коймок. Мен дагы эле ойлойм — эки маанинин кайсынысында.

Пока.